امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

kashan 02 به یاد  کاشان و محله درب باغ
درب باغ نامه

کوچه های  پر مهر در بند بی مهری و فراموشی

به قلم مهندس محسن گلکار

های و هوی بچه های پا برهنه ،لاستیکی روان  و چوبی به دست ؛صورتی مملو از رنگ های  مایل به تیره ،سرهای زخمی و تراشیده ،تنبون های گشاد و کوتاه ؛مردمانی راضی ،خسته از کار ،نه زندگی.

نشاط جریان دارد خنده جایی  به جز لب ندارد ؛چهره ها  پرچروک  از   زحمت ؛آفتاب   به سرخی گل سرخ  و سخاوت که به آسانی در اختیار مردم است. کوچه فرزندان خودرا پس از یک روز  دوباره   پذیرایی  میکند :خنکا،نسیم ،آرامش و طاق ها  با عمل تفهیم میکردند : من عادتیم که میخورم گرما را،   آفتاب نخورد شاخه گل رعنارا. هیجان موج میزند ،گذر پر از صداست  . خورشید رخت بر می چیند و گرما.مردم قدمی   به رستگاری   بر  میدارند    و    در     گذر  روان میشوند ؛خودرا درون حیاط مملو از معنی و تعالی مسجد مییابند ؛آب حوض تعظیم میکند و حضورشان را خوش آمد میگوید .مؤذن پله های کمال و معنا را با گام هایی متفکرانه و عمیق می پیماید و بالا میرود . تیرگی آسمان به اوج خود رسید  سرخی رفت. نوایی برخواست  :
توکلت علی الحی الذی لا یموت
والحمد لله الذی لم یتخذ  صاحبة ولا ولدا و لم یکن له شریک فی الملک  
و لم یکن له ولی    و    کبره تکبیرا.

دعایی که روح افزا بود  ؛

و


اذان .به هواخواست ؛

 

جیک جیک  گنجشک ها رو به افول رفت ؛تیرگی هایی در آسمان به سمت لانه میرفتند و غار غار میکردند.
مردم  از  لبه  حوض    با      بسم الله     بلند میشوند  ،   خرامان خرامان  پله های شبستان را میروند  ؛روی زیلویی که از زمین جدا نیست ؛زبر است      ولی  آرامش است ؛  رنگش در تاریکی    به  سختی     قابل    رؤیت   است     ولی    دو    رنگ   است      رنگ هایی      آسمانی   و    زمینی     ،    طرح هایی     استوار    و نقش هایی همیشگی .

نماز     رفت ؛
دعا       رفت؛
دل   رفت؛
روح رفت    .   .   .  
برگشت.
چشم چشم  را   نمیدید   ، بوی    پی    بلند   شد  .  کم کم   عرش    به صحن   آسمانی  مسجد  ترک  می شد .   مردم کورمال کورمال     حیاط مسجد   را   طی  کرده   و   خود    را   به گذرمیرساندند .کوچه با آغوشی باز عرشیان  را می پذیرفت .

کوچه پس کوچه ها طی میشد؛بی عیب .                                                              
آسمان    شب     آبی     کدر بود      ستاره ها  نقش     آفرینی   میکردند  .با    نگاهی     به آسمان سقفی     بالا     بود   ؛ ساباط   اول  طی شد    بین   دو  و سه سمت راست تورفتگی هفتم  فرش است  .کوچه  به  خانه  رسید  اما بی    هیچ    توقع   پشت     درگاه    ماند.
هشتی     ،       دالان       ،      حیاط     طی       شد  ؛
پله  ،       طی شد؛

نعره     در    بلند    شد     به آرامش   رسید  ؛   بوی     آبگوشت      فضای     خانه    را پرکرده    است   ؛   نعره  در    با    صدای     کاسه های    روحی    که    از مطبخ    به گوش میرسید    هماهنگ   بود   .    برمه سنگی       به     اتاق     رفت  ،   کاسه ها   پر از     آبگوشت    شد ،    چهره فرزند     خندان    شد ؛گوشتی   قلمبه   در    کاسه   احساس   شده   همه را بین    نان    چپاند   و     دندانی   محکم    بر     آن   گذاشت      لیک     پیاز    بود.
گوشت    بی     عدل   به    کاسه ای نمیرفت . ظروف    جمع  و به کنار حوض رفت ؛پارچه جمع شد نان رفت؛پی سوز فوت گرفت و به طاقچه رفت.
پرنده پر نمیزد  و تنها مرغ شب میخواند نالان ، از صبحی دیگر استقبال میکرد  شاید بدمد .کوچه همچنان پشت در و درگاه  بود  ،بسیار مهربان  و همه  شب بیدار؛بدون هیچ میهمان.

به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

انواع عضویت
پنل کاربری